Przeskocz do treści

pragnienie

Pragnienia mną szargają wewnętrznie, chciałabym wrócić do domu na stałe, nie oddawaniu Marcysi do żłobka/przedszkola, prowadzenia całego domowego bałaganu, ogrodu...
Wielka mi szkoda, że nie mam możliwości swobodnego wyboru czy chcę pracować zawodowo poza domem czy być mamą w domu. Czuję się tylko niejako postawiona pod murem z nakazem pracowania poza domem. Trudno
nam zdecydować się i zaryzykować, że damy radę z jednym stałym wynagrodzeniem, nawet ewentualnym moim dorabianiem. Choć widzę przykłady, że jest to możliwe. Rozważam to też w odniesieniu zaufania Bogu i rzuceniu się na głęboką dla mnie/nas wodę, tylko nie umiem(y) rozeznać czy to jest dla nas, czy to dla Bóg przygotował.... nagadałam ostatnio Panu Bogu, może się zlituje i pokaże właściwą ścieżkę..

W byciu na pełen etat panią domu i mamą widzę ogromną wartość, korzyść - dla nas, dla domu, dla Marceliny...

O modlitwę zatem proszę!

 

How a Stay-at-Home Mother Can Change the World
Źródło

28 thoughts on “pragnienie

  1. Barbara Wójcik

    Basiu, każdy człowiek ma dylematy i ciągle musi wybierać. To trudne decyzje. Moimi małymi synami zajmował się mój Tato gdy szłam do pracy, a ja całe życie pracowałam. Godziłam to wszystko i dziś mam wyjątkowo mocną więź z synami, którzy wyrośli na wartościowych dorosłych ludzi. Z Bożą pomocą i przy mocnych chęciach wszystko jest możliwe...

    Odpowiedz
    1. basja

      Basiu ja nie kwestionuję tego, że sobie nie poradzę czy organizacyjnie polegnę, bo wiem, że nie. Da się to wszystko ogarnąć i relację zbudować.
      Nie o to mi chodzi.
      Tyle czekałam na nią, a teraz mi umyka, bo jestem 9,5 godziny poza domem czyli w zasadzie mnie nie ma. Czasem wypada, że jestem z nią 2 godziny, a czasem nawet wcale, bo pada i śpi.

      Odpowiedz
  2. Zuzanna Pilarz

    Oj wiem co czujesz ja wróciłam do pracy po 6 miesiącach z wielkim bólem, ale jak teraz widzę mojego 6 latka jaki jest samodzielnny i otwarty to wiem, że to takie złe nie jest

    Odpowiedz
  3. Polly

    będę pamiętała w modlitwie i zupełnie Cię rozumiem. Wydaje mi się, że chowanie dziecka w domu jak najdłużej w dzisiejszych czasach jest błogosławieństwem a dla dziecka na pewno niezapomnianym czasem

    Odpowiedz
  4. Malgodia

    Też stałam przed takim dylematem, szukanie odpowiedzi w okolicznościach życia i odgadywanie woli Bożej zajęło mi w tym temacie kilka lat 🙁 najmłodsza pociecha już wyrosła gdy się zdecydowałam na pół etatu , do końca nie będąc pewną czy dobrze robię. Teraz uważam, że za późno, i mam świadomość, że nic mi nie wróci tego czasu. Niestety są i minusy mojego wyboru tj. konieczność pobytu męża poza domem, czworo dzieci to skarbonka bez dna. Każda z nas daje sobie radę pracując zawodowo, bo jesteśmy matki Polki, ale życie jest jedno. Ja należę do tych, które wybrały dom wbrew zdziwieniu wszystkich, ale w ten sposób spełniłam chociaż częściowo swoje marzenia 🙂
    Basiu nikt za Ciebie tej decyzji nie podejmie, musisz słuchać swego serca i Tego co Ci mówi Bóg :).

    Odpowiedz
    1. basja

      sedno Małgosiu, właśnie boję się żeby nie było za późno... i cały czas mam nadzieję, że Pan Bóg się zlituje i sam rozwiąże problem kolejną ciążą :)))
      Pożaliłam się tylko, ja wiem że decyzja moja/nasza 🙂

      Odpowiedz
  5. M.

    Wierzę, że wszystko się ułoży i dobre rozwiązania przyjdą we właściwej porze. Życie nas czasem tak zaskakuje, życzę samych miłych i pozytywnych niespodzianek. Pozdrawiam!

    Odpowiedz
  6. Smykolandia

    Basju to są wybory każdej kobiety, która staje się mamą:-) ja też przed nimi stanęłam. Byłam pracującą mamą od czasu, jak Młody skończýł rok. Teściówka przejęła opiekę nad Młodym, gdy byłam w pracy. I tak do przedszkola. Ja nie żałuję, że wróciłam do pracy. Mama szczęśliwa to dziecko szczęśliwe. Trzymam kciuki za decyzje dobre dla Was.

    Odpowiedz
  7. mama_zochulka

    To widzę, że właśnie napisałam notkę u siebie - tak nieco w temacie...
    Ale żeby nie było za różowo, to to że jestem w domu - choć jest wyborem na teraz, choć radzimy sobie, bo M. nieźle zarabia (niestety w związku z tym bywają tygodnie, że tylko nocuje w domu...), choć dzieciaki zawiezione, przywiezione i dopieszczone, i naprawdę bardzo bardzo doceniam ten czas...
    ... to mimo wszystko jakiś niepokój we mnie, bo to kolejny rok w domu, do starej pracy teoretycznie mogę wrócić, ale nie bardzo to widzę... a na nową perspektyw brak. Czuję się jak w zawieszeniu, i chyba trochę gorsza. Też muszę zaufać... no i rozeznać, co dalej. Bo do 67 lat jeszcze jednak daleko...;)

    Odpowiedz
    1. basja

      Trzeba może stworzyć nową perspektywę 🙂
      Ale sama mam problem z nową perspektywą 😉
      A na emeryturę nie liczę, że dostanę, więc te 67 czuję, że mnie nie obowiązuje 😉
      idę czytać, może mnie natchnie 🙂

      Odpowiedz
  8. Promyczek

    Będę się modliła :* ja mam to szczęście, że mogę sobie pozwolić na bycie w domu z dzieckiem a niedługi z dziećmi. Tobie sie tez uda a może Bóg pobłogosławi Was kolejnym potomkiem:? 🙂

    Odpowiedz
  9. Słoneczne Niezapominanie

    Nam też nie było łatwo dokona takiego wyboru. Jedna stała pensja to o połowę mniejsze możliwości. A tyle się chce, tyle pomysłów w głowie a tu ograniczenia finansowe 😉 Jednak pomyśleliśmy sobie ze robimy to dla niej, że eM zasługuje na Mamę w domu, przynajmniej przez te pierwsze lata życia. Jako psycholog wiem dobrze jak to ważne. Bóg daje nam różne wile, lepsze i gorsze, jednak zawsze ratuje nas z opresji 😀

    Odpowiedz

Dodaj komentarz