Przeskocz do treści

1

bardzo nie chcę ulec namowom na wyjazd za granicę, wcale nie czuję potrzeby wyjazdu, dobrze się czuję tutaj, tutaj się odnalazłam, tutaj jestem szczęśliwa, tu jest moje życie, moja rodzina, znajomi..... a że mało zarabiam to jeszcze nie powód do wyjazdu... pieniądze jednak to nie wszystko... co mi po tym, że będę mieć pieniądze,jak nie będę miała czasu z nich korzystać???... a angielskiego moge się uczyć dla przyjemności i własnej satysfakcji:)
a zresztą sama nie wiem...może jednak trzeba by wyjechać, przynajmniej nie będe miec mniej problemów.. ehh... co za życie... gdyby to wszystko było znacznie prostsze.. tak albo nie...
tak dużo moich znajomych powyjeżdżało, tam też są szczęśliwi.. może po prostu tylko trzeba spróbować?? .. a dopiero potem dokonać wyboru..
tylko, że ja już bym chciała mieć męża, dzieci i ...... być w pełni szczęśliwa..
jak to ostatnio doszłam do wniosku podczas rozmowy z kolegą, że ja nie jestem jeszcze szczęśliwa tylko zadowolona z życia. Szczęśliwa to ja będę jak będę mieć tą drugą osobę

i któż ze mną wytrzyma??
wczoraj dałam prawdziwy popis swojego humorku hihih, choć teraz mi wcale nie do śmiechu, bo mi po prostu wstyd.... byłam okropna, bardzo okropna.. a On na koniec mnie rozśmieszył i mogłam spokojnie spać..
wiem też, że do końca mnie nie zrozumiał i  prawdę powiedziawszy sama siebie wczoraj nie rozumiałam:)).. ale dał radę chłopak   wytrzymał ze mną wczoraj:)
przecież nikt nie mówił, że jestem aniołkiem 🙂
ja po prostu chyba za dużo chcę na raz i za szybko, a wszystko wymaga czasu, czasem nawet sporo czasu.  Dobrze,  że przynajmniej On jasno myśli  i stopuje mnie, więc może nie zginę i nie pogubię się w swoich emocjach, uczuciach.... choć nie wiem czy to możliwe.... bo On czasem tez ginie przy moim skromnym udziale:). Tylko ja zbyt mocno poddaję się emocjom i czasem daję się im wodzić za nos, a ja chciałabym mieć więcej rozumu w moich uczuciach i odczuciach....  ale czy to sie tak da???
dobrze, że w pracy nie ma tego problemu i jestem konkretna:) inaczej już bym dawno zginęła

wciąga mnie ta pisanina, podoba mi się, bo moge czasem zapisać myśli, które gdzieś mi zawsze umykają, a tak cosik zostanie i zawsze mogę do tego wrócić...
doszłam do extra wniosku, że myslenie, zwłaszcza nadmierne, to też choroba, więc chyba jestem chora i powinnam iśc na odwyk myślowy .
pierwszy raz w życiu mam Kogoś kto się o mnie troszczy, kto o mnie dba, interesuje się dlaczego jestem smutna, co mnie rozbawiło, stara się zrozumieć mój skromny świat, a  ja powoli się otwieram, zaczynam ufać i pozwalam Mu wkraczać w mój świat... tylko mam lęk, że to się kiedyś skończy...
to działa też w druga stronę ja interesuję się jego osobą, ciekawi mnie niesamowicie i pozwala mi czasem zajrzeć co w Jego duszy gra...:)
chyba się zakochuję i byc może to dla mnie niebezpieczne.... ale kto nie ryzykuje ten nie żyje, prawda? a ja bardzo chcę zaryzykować!!, bo bardzo mi potrzeba drugiej osoby, by była ona dla mnie najważniejsza i vice versa..
zmykam do pracy........................