hehe... zwariowałam.. i bardzo mi się to podoba.. 
mam wariacje na wiele rzeczy, a ostatnio szczególnie na tle Onego, lasu, remontu mieszkania i ... całusów Onego
![:-]](https://i0.wp.com/i.wp.pl/a/i/blog/emot/smile42.gif?resize=19%2C19&ssl=1 ":-]"){kind=small}
uwielbiam życie, nałogowo, szalenie, radośnie, bez ustanku...
ostatnio podczas rozmowy z siostrzenicą doszłyśmy do wniosku, że należy otaczać się tylko optymistami, bo zycie za mocno daje w kość.. i bez optymistów można tego nie przetrzymać..
.
tak wyszło, że w tej kwestii jesteśmy z Onym na dwóch różnych biegunach, ja cieszę każdą chwilą życia, tego co sie dzieje wokół mnie... , a On wręcz przeciwnie, marudzi potwornie, narzeka jeszcze gorzej, zero optymizmu albo grubo poniżej zera... czasem potrafii mnie to zbić z tropu i zabić na chwilę tę radość... to jest najbardziej denerwująca mnie cecha w Nim, naprawdę!.. zaczyna mnie to bardzo frapować
... ciekawe czy można człowieka nauczyć radości z życia
jeśli tak to jak to zrobić
a tak poza tym to jest bosko
, ale jakoś ostatnio mam nieokreślony w sobie lęk(??).. strach nie wiem przed czym, brak pewności w sobie do tego co czynię, mimo to wiem, że robię dobrze
...a jednak
... drąży mnie od środka jak kret i wywraca mój spokój do góry nogami.... ale może dam radę ze wszystkim... zobaczymy
cholernie szczęśliwa jestem:))))